Çalışma neyi araştırdı?
Diz kapağı tendonu (patellar tendon) kopması, dizi düzelten mekanizmanın çalışmamasına ve yürüme yeteneğinin kaybına yol açabilen ciddi bir yaralanmadır. Yazarlar, 2 haftadan eski yırtıkları kronik olarak tanımlar ve bunların yönetiminin akut yırtıklara göre daha karmaşık olduğunu belirtir. Zaman geçtikçe yırtık uçları geri çekilir, tendon kalitesi bozulur ve çevre dokular nedbeleşir; bu nedenle doğrudan onarım çoğu zaman mümkün olmayabilir.
Bu makalenin amacı, kronik diz kapağı tendonu kopmalarında iki sıralı dikiş ankoru tespiti (double-row suture anchor) ve Aşil tendonu allogrefti (başka bir insandan alınan doku) ile güçlendirme kullanılan bir cerrahi tekniği tanıtmaktır.
Nasıl yapıldı?
Bu bir cerrahi teknik makalesidir; hasta grubu üzerinde sonuç ölçen bir çalışma değildir. Teknik, tendonun kaval kemiği çıkıntısından (tibial tüberkül) koptuğu ya da yapışma yerine yakın bir noktadan yırtıldığı kronik olgular için tanımlanmıştır.
- Genel anestezi altında, dizin önünden orta hatta yapılan bir kesiyle tendona ulaşılır.
- Tendonun yapışma yeri kanayan sağlıklı kemik elde edilecek şekilde temizlenir.
- Ortaya bir ankor, onun iki yanına da düğümsüz iki yumuşak ankor yerleştirilerek ilk sıra oluşturulur; tendon yerine indirilir ve dikişlerle kemiğe bastırılır.
- Yaklaşık 3 cm aşağıya yerleştirilen ikinci bir ankorla ikinci sıra tamamlanır.
- Tendon dokusu zayıfsa onarım, tüm tendonu örtecek şekilde kesilen bir Aşil tendonu allogreftiyle güçlendirilir; yan destek dokuları (retinakulum) da onarılır.
Makalede ameliyat sonrası program da tarif edilmiştir: ilk 2 hafta diz tam düz kilitli bir dizlikle, tolere edildiği kadar yük verilerek koltuk değnekleriyle yürünür; diz bükme açısı 2. haftada 0-30°, 4. haftada 0-60°, 6. haftada 0-90° hedeflenir. Yazarlar 6. ayda hastaların yardımcı araç olmadan normal yürüyüş göstermesini beklediklerini belirtir.
Ne bulundu?
Teknik makale olduğu için hasta sonuçları raporlanmamıştır. Yazarların sıraladığı olası avantajlar şunlardır:
- Tek sıralı tespite göre kuramsal olarak biyomekanik açıdan daha güçlü bir yapı.
- Tendonun kemiğe geniş bir alanda bastırılması ve iyileşme olasılığının artırılması.
- Diz kapağına kemik tüneli açılmaması; böylece kırık veya eklem yüzeyine girme riskinden kaçınılması.
- Hastanın kendi tendonunun alınmasına gerek olmaması.
- Erken hareket olanağı ve böylece kas erimesi ile eklem sertliğinin önlenmesi.
Yazarların vardığı sonuç
Yazarlar, iki sıralı tespitin kronik bir yaralanmada rekonstrüksiyona gerek kalmadan doğrudan onarıma olanak tanıdığını ve Aşil allogreftiyle güçlendirmenin yapının tümüne güç kattığını savunmaktadır. Bu tekniği daha önce tanımlanmış diğer tekniklerle karşılaştıracak klinik çalışmalara ihtiyaç olduğunu vurgulamaktadırlar.
Çalışmanın sınırlılıkları
- Teknik, tek sıralı tespitten daha zordur; özellikle bu tür tespiti düzenli yapmayan cerrahlar için.
- Ameliyat süresi uzar; bu da kan kaybı veya enfeksiyon gibi komplikasyon riskini artırabilir.
- Ek ankorlar ve allogreft nedeniyle maliyet daha yüksektir.
- Daha yukarıdaki yırtıklarda veya belirgin doku kaybı olan olgularda kullanılmamalıdır.
Künye
Cregar W, Fortier LM, Kerzner B, Dasari SP, Gürsoy S, Chahla J. Double-Row Suture Anchor Fixation and Achilles Allograft Augmentation for Chronic Patellar Tendon Rupture Repair. Arthroscopy Techniques. 2022;11(4):e631-e638. Lisans: CC BY-NC-ND 4.0.
DOI: 10.1016/j.eats.2021.12.017
Tam metin (ücretsiz): PubMed Central (PMC9051965)
Bu yazı, yayımlanmış bir bilimsel makalenin genel bilgilendirme amaçlı özetidir; muayene ve kişisel tıbbi değerlendirmenin yerini tutmaz. Şikâyetleriniz için hekiminize başvurunuz.
