Çalışma neyi araştırdı?
Elde parmakları büken tendonların (fleksör tendonlar) onarımı için yazarlara göre hâlâ en uygun bir dikiş malzemesi ya da dikiş düzeni yoktur. Dikenli dikişler (barbed sutures), üzerlerindeki tek yönlü çentikler sayesinde tendon içinde kaymaya direnir ve düğüm gerektirmez. Dikişin tendon içinde kat ettiği mesafenin (suture purchase) artması, onarımın gerilme dayanımını artırması beklenen bir durumdur.
Bu çalışma, dikişin tendon içindeki uzunluğu ile onarım dayanımı arasındaki ilişkiyi inceledi. Sorulan soru şuydu: Dikenli dikişin tendon içindeki yolunu uzatarak, iki iplikli klasik polipropilen dikişle elde edilene yakın bir dayanıma ulaşmak mümkün müdür?
Nasıl yapıldı?
Bu, insan üzerinde değil, hayvan dokusu üzerinde yapılmış bir biyomekanik çalışmadır (dergideki kanıt düzeyi: Düzey V). Gıda amacıyla kesilmiş koyunların ön bacaklarından alınan 24 derin parmak bükücü tendon kullanıldı.
- Her tendon ortadan kesildi ve el cerrahisinde uzman tek bir cerrah tarafından iki iplikli modifiye Kessler tekniğiyle onarıldı.
- Tendonlar bilgisayarla üretilmiş rastgele sırayla, her birinde 6 tendon olan 4 gruba ayrıldı: polipropilen dikiş kesiden 1 cm (P1) ve 2 cm (P2) uzakta; dikenli dikiş kesiden 1 cm (B1) ve 2 cm (B2) uzakta.
- Onarılan tendonlar bir çekme test cihazında çekildi. Onarım yerinde 2 mm açıklık oluşturan kuvvet (2 mm açılma direnci) ve tendon uçlarının tamamen ayrıldığı en yüksek kuvvet (maksimum gerilme dayanımı) ölçüldü.
Ne bulundu?
- Dikiş mesafesinin 2 cm'ye çıkarılması, 2 mm açılma direncini ortalama olarak polipropilen dikişte 6,9 N, dikenli dikişte 12,6 N artırdı. Bu, polipropilen için %57, dikenli dikiş için %156,7'lik bir artışa karşılık geliyordu.
- En yüksek 2 mm açılma direnci B2 grubunda ölçüldü (ortalama 20,7 N). P2 (19,0 N) ve B2 grupları, P1 (12,1 N) ve B1 (8,1 N) gruplarından anlamlı olarak yüksekti.
- Maksimum gerilme dayanımı açısından gruplar arasında anlamlı fark yoktu (P = .743).
- Örneklerin %92'sinde (22/24) başarısızlık dikişin kopmasıyla, %8'inde (2/24) düğümün açılmasıyla oldu; dikenli dikişle onarılan tüm örneklerde dikiş onarım yerinde koptu.
Yazarlar tartışmada dikenli dikişlerin olası avantajlarının yanı sıra dezavantajlarına da değinmektedir: dış çentikler tendon kılıfıyla sürtünmeyi ve bükme için gereken işi artırabilir, daha fazla iltihabi yanıtla ilişkilendirilmiştir ve tekrar ameliyatta çıkarılmaları zordur. Yazarlara göre mevcut kanıt, bu dikişlerin her olguda rutin kullanımını henüz desteklememektedir.
Yazarların vardığı sonuç
Yazarlara göre dikiş mesafesini artırmak, 2 mm açılma direncini dikenli dikişte polipropilen dikişe göre daha fazla artırmaktadır. Uzatılmış mesafeyle kullanılan dikenli dikişler, düğüm gereksinimini ortadan kaldırma ve geleneksel çok iplikli onarımların yarattığı kalınlaşmayı azaltma gibi pratik yararlar sağlayabilir. Yazarlar, daha da geliştirildiğinde bu dikişlerin tendon onarımında uygun bir seçenek olabileceğini belirtmektedir.
Çalışmanın sınırlılıkları
- Biyomekanik bir çalışma olduğu için klinik doğrulaması yoktur; etkinliğin klinik çalışmalarla doğrulanması gerekir.
- Tekrarlayan (döngüsel) yükleme yapılmamıştır; dayanıklılığı ve uzun dönem performansı değerlendirmek için bu tür testler gereklidir.
- Bulgular 1 cm'lik mesafenin yetersiz olabileceğini, dolayısıyla dikenli dikişin yararlarının belirli cerrahi teknik ve koşullara bağlı olduğunu düşündürmektedir.
Künye
Cırdı YU, Günay AE, Ekici M, Şekerci ÖT, Ozturk Rİ, Gürsoy S. (2025). Increases in suture purchase of same magnitude lead to a higher gap resistance force for barbed sutures used in flexor tendon repair. Acta Orthopaedica et Traumatologica Turcica, 59(6): 434-438. Lisans: CC BY-NC 4.0.
DOI: 10.5152/j.aott.2025.25287
Tam metin (ücretsiz): PubMed Central (PMC12831060)
Bu yazı, yayımlanmış bir bilimsel makalenin genel bilgilendirme amaçlı özetidir; muayene ve kişisel tıbbi değerlendirmenin yerini tutmaz. Şikâyetleriniz için hekiminize başvurunuz.
